Edge Of Dawn - Anything That Gets You Through The Night

1. Beyond The Gate
2. Denial
3. All The Time
4. Stage Fright
5. Valid World
6. Capture
7. Lucid Dreams
8. Falling
9. Siren's Call
10. In Your Sleep
11. Save My Soul
12. Capsized




Format: CD Album
Label: Dependent Records
Premiera: 21.05.2010
Music: electro/future-pop



„Prawie wszystko to co dzieje się nocą jest piękną grą. Jest godzina 3:06 rano, pomału nadchodzi świt, zamknięte drzwi w pokoju bez okien…”

Powyższy cytat autorstwa Franka Sinatry powziął sobie inny Frank o nazwisku Spinath za motyw przewodni drugiego w karierze Edge Of Dawn albumu „Anything That Gets...”
Trzy lata pracowali nad tym albumem, trzy długie lata pieścili go, szlifowali i polerowali, co wcale nie oznacza, że przez ten cały czas męczyli się razem przebywając w studio.
Dzisiaj postęp cywilizacyjny pozwala pracować nad albumem razem, ale osobno, co w niczym nie przeszkodziło stworzyć ARCYDZIEŁA.
Tak, dokładnie nie waham się użyć tego słowa.
Święty Graal muzyki electro ponownie pozwolił nam się z niego napić, a muzyczna ambrozja znów jest najwyższych lotów.
Mario Schumacher wykręcił nam taki album, iż ręce same składają się do oklasków a zdziwienie podczas słuchania zamienia się w prawdziwą radość obcowania z produktem najwyższych lotów w dziedzinie „inteligentnego electro”.
Wiadomo było, że po znakomitym debiucie „Enjoy The Fall” pojawi się presja, ale Mario do spółki z Frankiem nie dali się zwariować.
Znakomicie przepracowali ten okres, poszerzając swoje artystyczne horyzonty, Mario o nowe aspekty czysto muzyczne, Frank pisząc porażające, ambitne liryki.
To genialnie dojrzały album, dwóch dorosłych facetów, których niestety nie zobaczymy niebawem na koncertach, ponieważ zostali szczęśliwymi Tatusiami.
Gratulacje panowie!

Wracając do muzyki, dwanaście utworów, ponad pięćdziesiąt minut muzyki i album prawie bez skazy.

Zaczyna się nietypowo a zarazem bardzo odważnie duetem z Reagan Jones.
Wspólne koncerty Seabound i Iris po USA, zaowocowały przyjaźnią obu panów i oto dzisiaj mamy „Beyond the Gate”, jako otwarcie płyty, trzeba przyznać bardzo udane, choć nietypowe w kontekście albumowego motta.
Tekst napisał Reagan a wspaniały dynamiczny, inteligentny dywan dźwiękowy utkał Mario Schumacher.
Od pierwszego do ostatniego utworu towarzyszyć nam będzie fantastyczna produkcja, mocny, dobitny charyzmatyczny dźwięk do tego bardzo głośny i żywy, ale w żaden sposób niekłócący się z wokalem.
Ekspozycja dynamiki dźwięku w żaden sposób nie przytłacza pomimo swojej głośności. Nie wiem jak oni to zrobili, ale jest selektywnie i pomimo niesamowitej złożoności utworów zarazem bardzo przejrzyście.
„Denial” idealnie oddaje ducha zawartego w cytacie z początku recenzji.
Wolno przetaczający się wokal, masywna syntetyka, duszno sklejone ze sobą dźwięki, noc za oknem, gonitwa myśli, strach, niepokój…
Ciężko, twardo klaustrofobicznie, minuty się wloką, kobiecy wokal w tle....

Na szczęście ten album nie pozwoli nam popełnić emocjonalnego samobójstwa, to arcydzieło żyje, za sprawą takich utworów jak „All The Time” gdzie miłość do szczegółów jest nadzwyczajna.
Porywające electro-trance-party w środkowej części utworu intensywnie ogarnia nasz umysł. „Stage Fright” nie pozwala nam zapomnieć, z jakiej grupy wywodzi się Frank Spinath. Numer spokojnie mógłby za musztrować na „Double Crosser” oczywiście Seabound.
Część z refrenem pokazuje jak charakterystycznym a zarazem świetnym wokalistą jest Frank, a to dopiero przedsmak tego, co wydarzyło się na „Valid World”.
Tutaj nic już nie jest proste a ta karkołomność zbudowanych struktur tego utworu zapiera dech w piersiach.
Refren wgniata w podłogę, dominuje nad całością spychając „brzydkie” zwrotki w otchłań szorstkiej elektroniki ozdobionej gitarą.
Ten duet poraża wręcz swoją inteligencją i łatwością tworzenia, nawet takich orkiestrowych wypasów jak „Capture”.
Ależ jak to się zaczyna, prawie jak marsz imperatora z Gwiezdnych Wojen, po czym przechodzi do muzyki z „Gladiatora” Ridleya Scotta.
Szacuneczek panowie, z kompa wyciągnąć takie orkiestrowe wycinanki to już trzeba umieć, do tego wszystkiego wrzucona monodeklamacja w języku niemieckim, która jest pomysłem wzorcowym jak podnieść jeszcze patos i dramaturgię wyczarowaną przez kotły, bębny, smyki i ten cały symfoniczny zaciąg.
Nieco spokoju wnosi „Lucid Dreams”, gdzie dyskretny kobiecy głos nadaje taki pyszny erotyczny powiew.
Pogodzony męski wokal serfuje po poszczególnych warstwach tradycyjnie już bogatej aranżacji, którą smakowicie doprawiła z lekka iberyjska gitara.
Doprawdy to już siódmy utwór na płycie i jak dotąd brak jest na niej słabych stron. Nie inaczej jest z „Falling”, gdzie znów nieco przyśpieszamy nawiązując do trance’owych naleciałości utworu „All The Time”.
To bardzo ciekawy utwór, niby syntetyka jest tutaj monotonna, ożywiona zdecydowanie przez wpadający w ucho refren, ale za to przejścia do poszczególnych elementów utworu odbywają się błyskawicznie.

Edge Of Dawn to taka piłkarska Barcelona muzyki synth/electro, grają z pierwszej nuty, finezyjnie i z polotem.
Koszulki z nazwą tej grupy tego lata sprzedawać się będą wyśmienicie.

Utworem „Siren's Call' powracamy nieco do motywu przewodniego albumu.
Przyjemny klimat do wzięcia się za bary z nocnymi zmorami.
Prawdziwy popis wokalny Franka, w zasadzie można powiedzieć, że zaśpiewał on tutaj w duecie, z samym sobą.
Subtelna, ale zarazem twarda elektronika z mocnym beatem i klasyczną przeplatanką pianina doskonale się tutaj sprawdza.
Kolejna inteligentna kompozycja, co dotyczy również „In Your Sleep”.
Wiadomo ile na tej scenie znaczy ktoś taki jak Front Line Assembly.
Mario Schumacher tym utworem odrobił lekcję pokazując, u jakiego promotora mógłby pisać magisterkę z komponowania.
Przypuszczam, że Bill Leeb byłby zadowolony słuchając „In Your Sleep”.
Przedostatni utwór na płycie „Save My Soul” chciałbym, aby był ostatnim, ale niestety nie jest, a szkoda, bo „Capsized” to jedyna pomyłka na tym albumie.
Nic specjalnego nie wnosi i jest tylko poprawnym elementem w tym całym mechanizmie, za to „Save My Soul” ma zadatki na idealny utwór wieńczący dzieło.
Przykład jak można zrobić nowoczesną balladę, utrzymaną jednak w żywszym tempie, dopracowaną, rozmarzoną, ozdobioną romantycznym refrenem, i po raz pierwszy dzisiaj użyję słowa piękną.
Gdyby tak nieco wyciągnąć końcówkę na tych przestrzennych klawiszach ozdobioną pianinem chyba bym oszalał z nadmiaru szczęścia.
No cóż nie tym razem, pożyjemy, poczekamy do trzech razy sztuka.
Debiutem zawiesili poprzeczkę wysoko, więc jak nazwać to, co teraz się stało?!
Muzyczny atak na rekord może nie świata, ale przynajmniej Europy udany, w kategorii: synth/electro pop.

Edge Of Dawn, piłkarska Barcelona muzyki synthpop oraz inteligentnego electro.

Dodane: May 26th 2010
Recenzent: enjoy
Ocena:
Link: oficjalna strona grupy
Odsłon: 1300
Język: polish